Omdat ik al een paar maanden een plekje op mijn rug heb zitten dat maar niet uit zichzelf verdwijnt, vind ik dat het tijd wordt om het aan het deskundige oog van mijn dermatoloog bloot te stellen. Nou had de huisarts laatst wel gezegd dat het er helemaal niet verdacht uitziet, dat plekje, maar ik ben nogal van de second opinion.
Natuurlijk waren de woorden van de huisarts licht geruststellend, maar dat plekje blijft maar zeuren. En ja, dan heeft een beetje hypochonder als ondergetekende zichzelf al snel 'terminaal' verklaard. Vooral als ze tijdens bange nachtelijke uren het woord 'huidkanker' googled en vervolgens belandt in de wereld van melanomen, basaalcelcarcinomen en plaveiselcelcarcinomen. De stap naar de website met zeer aanvaardbare pruiken is dan heel snel gemaakt. Want dat door haarzelf gediagnosticeerde wat-dan-ook-carcinoom op haar rug zou in het ergste geval wel eens een chemokuurtje kunnen opleveren. Moet ze gewoon rekening mee houden, na al dat disproportionele zonnebaden van de afgelopen veertig jaar.
Tijd dus voor een verlossend woord, hoe griezelig ik dat ook vind. Met knikkende knieën loop ik de spreekkamer van de dermatoloog binnen. “Hoe lang zit dat plekje er al?” vraagt hij geroutineerd. “Een paar maanden? Het ziet er onschuldig uit maar ik snij het wel even weg. Dan kunnen we het voor alle zekerheid opsturen voor onderzoek. Nee, nee, rustig nou, het is écht onschuldig. Over tien dagen mag de hechting eruit, en als je niets meer van me hoort is er dus niets aan de hand.”
Right. Waarom ben ik nu toch wat van slag? Is hij wel helemaal eerlijk tegen me? Na nog een kruisverhoor en gesmijt met allerhande carcinomen mijnerzijds, om me op de valreep te positioneren als intelligente, mondige en niet voor één gat te vangen patiënt, wuift hij mij opgewekt zijn kamer uit. “Natuurlijk ben ik eerlijk, Loor. Ik heb die dame vóór jou meteen verteld dat ze een melanoom heeft. Prettig weekend.”
“Ja, ja, nou ja, maar jullie gaan het zaakje wel opsturen”, protesteer ik nog. “En ik ben ondertussen al vijf dagen mijn stem kwijt. Dat is toch ook niet normaal? Zou er toch niet een verband kunnen zijn?”
Als ik vijf seconden later buiten sta spreek ik mezelf streng toe. Loor, de eeuwige pessimist en ongeneeslijke hypochonder. Maar de hechting trekt en schuurt langs de broekband van mijn jeans en ik word bij iedere beweging herinnerd aan de minuscule mogelijkheid dat er toch wat aan de hand kan zijn. Je hoort tenslotte wel eens van die verhalen.
Altijd uitgaan van het ergste. Heel hypochonder-like. Is het wijsheid of bezwering? Mijn leven heb ik vast gebeterd. Met een fles zonnebrand met ingewikkelde breedspectrum- en anti-aanbak zonnefiltersystemen. Nu nog iemand die deze zomer mijn rug, het stiefkind van mijn lichaam, grondig en consequent in wil smeren.
Loor (1967) heeft sinds kort haar eigen webstek, Loor schrijft!
Ach Loor toch... Ik had ook "zo'n plekje" , ook op mijn rug, ter hoogte van de taille, op "wat voel ik toch" afstand. Dacht eerst een muggenbeet, en vergat het, een maand later zat het er nog, spiegel erbij gehaald en een "hm.." klonk er uit mijn mond "toch maar even naar laten kijken, je weet het niet". Weggesneden, onderzocht en de muggenbeet bleek een basaalcelcarcinoom, en dat op een plek die nauwelijks de zon ziet, en ik als geheel sowieso niet zo'n zonaanbidster, maar dat schijnt niet uit te maken.
Verstandig dus dat je er naar hebt laten kijken, en een geruststelling, mijn "ontdek je plekje verhaal" was twee jaar terug, en ik ben er nog, zonder nieuwe verdachte plekjes en met wat meer alertheid inzake zon en wat witter dan wat er om me heen loopt aan schaars gekleed zomervolk.
Loor: ik ben wel voor de holistische aanpak. Ik smeer alles in!
Zelf ging ik een paar jaar geleden naar de dokter voor een soort wrat op mijn ribbenkast, waarover ik mij toen al jaren ongerust maakte. De dokter gaf me een receptje voor een afspraak om het weg te laten snijden, maar zie! Een paar dagen later viel het ding er gewoon van pure schrik af. Soms lijkt het wel of de orenmafia gelijk heeft.
Een andere plek op mijn slaap, niet zo lang geleden, laten onderzoeken. Het was goedaardig en hoefde niet weg, dan zou het onder plastische chirurgie vallen (niet vergoed) - maar ik wilde het wel weg, omdat iedereen die ik tegenkwam me vertelde dat het waarschijnlijk een melanoom was. En dat is toch niet zo goed voor de gemoedsrust van een (ook lichte) hypochonder. Toen ik dat vertelde, viel het opeens onder psychische redenen, en zo werd het toch weggehaald, vergoed en wel.
Misschien is die ontvankelijkheid voor huidziekten afhankelijk van wat ze te schrijven hebben. Ik schrijf ook, voornamelijk bagger dat wel. Meteen nadat ik ben aangekomen op mijn werkplek om hiermee door te gaan woekert de uitslag voort over mijn benen en armen. Maar ja het is ook niet de ideale werkplek, dus misschien ligt het daar wel aan.
Oh wat zijn we toch gevoelig. Misschien zijn we wel chemisch reactief.
Nu het hier even een soort lotgenotencontact voor krijg-de-kanker lijkt: Ook ik heb een melanoom (sluipmoordenaar) al vijf jaar vrolijk overleefd en zal dat vermoedelijk nog zo'n dertig jaar doen. Er zit alleen een stevig, maar acceptabel litteken op m'n rug, omdat ze veiligheidshalve nog eens veel extra vlees wegsnijden zodra de proefuitsnee kwaadaardig blijkt. Eigenlijk stelt het allemaal geen reet voor. Een flinke griep of het verwijderen van een verstandskies is erger. Het zijn voornamelijk de verhalen over de enkele gevallen waarin celletjes zich door je lymfesysteem gaan bewegen, die mensen angst aanjagen. Om die reden is een vrolijke en realistische dermatoloog met veel verstand van de fijne kneepjes van statistiek van belang. Type, levensduur van de onrust en dikte zijn zaken die de kans op fataliteit bepalen. Meestal is die kans bijkans nihil. Een goede dermatoloog zorgt er dus voor dat je je alleen maar zorgen maakt als het in jouw individuele geval echt nodig is.
Hos, goed verhaal. Weg met al die onnodige uitstulpsels. En vooralsnog ben je de enige die wil smeren.
Tedje, zo zie je maar. Word je nog wel strict gecontroleerd of hoeft dat na vijf jaar niet meer? En we kunnen vaststellen dat mijn dermatoloog een kundig arts is: hij heeft me meteen gerustgesteld en ik heb vanmiddag gehoord dat het slechts een ontstoken follikel (haarzakje) was, zoals hij al vermoedde. De opluchting is groot, kan ik je zeggen. Nu mijn aanhoudende heesheid nog met een koel hoofd de baas zien te worden.
Die heesheid, dat klinkt vast heel sexy. Er heerst op het mmoment een rare verkoudheid die heel lang duurt en die vooral veel hoesten en heesheid veroorzaakt. Zowel in Nederland als in Denemarken heb ik dat gemerkt de laatste weken. Ik heb het zelf ook.
Die heesheid brengt me opvallend veel aandacht, ja. Wat is dat toch met mannen en hun voorkeur voor een hese vrouwenstem? Ondanks dat ben ik blij te lezen dat het een heesheid van de tijdelijke soort zal blijken te zijn, want prettig is anders. Jij ook beterschap.
Nee, ik zit in Zweden, maar was onderweg even bij hese Denen. En hoe het met die stem zit, waarom dat zo geil is... ja, dat weet ik ook niet. Vaak krijgen vrouwen, wanneer ze in staat van opwinding geraken een omfloerste blik en stem, is dat het?
Zojuist het verhaal gehoord van een geliefde bekende, 40 jaar. Door de huisarts met geruststellende woorden afgewimpeld maar het zat haar niet lekker. 3 weken later weer een consult gevraagd en gestaan op nader onderzoek. Daaruit werd duidelijk: borstkanker die op het punt stond zich over de rest van het lichaam te verspreiden. Moet binnen een week geamputeerd en ze heeft een zwaar jaar voor de boeg maar heeft door haar assertiviteit heel wat meer jaren om voor haar kinderen van nu 2 en 4 te zorgen.
Hos, het is een fragment uit 'The Insider'. Een op feiten gebaseerd politiek drama over de tabaksindustrie van regisseur Michael Mann. Mooie cast ook (Pacino, Russell Crowe, Christopher Plummer en de bloedmooie Gina Gershon).
Frontaal Naakt te gast bij Nachtvluchten op Radio 1!
Klik hier om te luisteren.
Steun Frontaal Naakt. Rekeningnummer 393444961
Reageren? Tips? Suggesties? Stuur uw fan- en dreigmail naar Frontaal Naakt
Gratis! Ontvang gratis de Frontaal Naakt nieuwsbrief
Blurbs
'Frontaal Naakt is een buitengewoon intelligent en kunstig geschreven, even confronterend als origineel weblog waar ook de reacties en discussies er vaak toe doen.' (jury Dutch Bloggies 2008)
'Peter schrijft hartstochtelijk, natuurlijk beargumenteerd, maar zijn stijl volgt het ritme van zijn hart.' (Hafid Bouazza)
'In de artikelen wordt grove taal gebruikt en bovendien zijn er naaktfoto's van onbekenden bij geplaatst.' (rechter E.A.G.M. van Rens)
'Complimenten voor Frontaal Naakt. Scherpe confrontatie, zelfs als die soms over grenzen van smaak heen gaat, is een essentieel onderdeel van een gezonde democratie.' (Lousewies van der Laan)
'De meeste Nederlanders zijn van buitengewoon beschaafde huize, uitzonderingen als Peter Breedveld daargelaten.' (Anil Ramdas)
'Leuke site heb je. En veel bezocht, zo te zien.' (Jan Kuitenbrouwer)
'Verder vermaak ik mij prima bij Peter Breedveld. Een groot schrijver.' (Bert Brussen)
'Nog een geluk dat er iemand bestaat als Peter Breedveld.' (Max J. Molovich)
'De website Frontaal Naakt is een toonbeeld van smaak en intellect.' (Elsevier weekblad)
'WIJ STAAN ACHTER U, OH PETER BREEDVELD' (redactie Panzerfaust)
'Je kunt Peter Breedveld van veel beschuldigen, maar niet van onwetendheid.' (Het Vrije Volk)
