Oervrouw
Loor
Illustratie uit Dave Coopers Overbite.
Een tijdje geleden besloot ik te stoppen met het slikken van de anticonceptiepil, die ik al jaren dag in dag uit braaf bij het tandenpoetsen naar binnen popte. Waarom deze beslissing? Wil ik zwanger raken? Nou nee, ik zou niet eens weten hoe. Tenzij kruisbestuiving inmiddels een optie is.
De beslissing om even niet meer een dagelijkse hoeveelheid hormonen te slikken, is geheel experimenteel, want eigenlijk voelde ik me prima bij het gelijkmatige gevoel dat deze hormonen keurig netjes in stand houden. Dat je van het slikken van de pil minder zin zou krijgen in sex, leek me wat overdreven, maar ook wel handig voor iemand die even geheel vrijwillig solo door het leven wil gaan en niet afgeleid wenst te worden door onbeheersbare oerdriften.
Feit is dat deze onbeheersbare oerdriften nu een groot deel van mijn dag bepalen en ik rustig beschuldigd mag worden van het hebben van een one track mind. ‘Men’ heeft dus gelijk: de pil houdt je libido flink onder controle. Mijn pilloze periode heeft inmiddels de beer in mij losgemaakt – dus moeders, houd uw zonen binnen!
Nu las ik eens dat vrouwen zich tijdens hun eisprong uitdagender gaan kleden en zich ook anders, wulpser, gedragen, zonder zich hier bewust van te zijn, en ook ik constateer een gedragsverandering, wanneer ik overduidelijk ovuleer. Ongegeneerd maak ik oogcontact met heerschappen die ik mét anticonceptiepil geen blik waardig zou gunnen. En ja, mijn rok is korter, mijn decolleté dieper. Ik voer een soort paringsdans uit, die geheel gestuurd wordt door een op drift geraakt eitje ergens in mijn buik. De oervrouw in mij is wakker geschud.
Gelukkig zal deze levensgevaarlijke periode van korte duur zijn, al weet ik nu dat ik mij volgende maand weer aan hetzelfde ritueel zal overgeven, of ik nu wil of niet.
Dat mijn (tijdelijk) op hol geslagen hormonen mij in de problemen kunnen brengen, is geen fabeltje. Zolang er geen vaste partner is om mijn lusten op bot te vieren en om mij in het gareel te houden, ben ik een serieuze bedreiging voor al het 'mannelijk schoon’ dat mijn pad kruist. Toch ben ik nog ‘helder’ genoeg om mezelf te behoeden voor nietszeggende one night stands met bijbehorende de-dag-erna-kater.
Om mezelf af te leiden van mijn wellustige gedachten en inspiratie te zoeken voor mijn columns, kijk ik des avonds naar uiterst serieuze programma’s. Als ik op een uitzending van Tegenlicht stuit, die deze keer in het teken staat van verhalen van op Harry de Winter lijkende deserteurs uit het Israëlische leger, maak ik vast verontwaardigd wat aantekeningen. Maar voor ik het weet zit ik me te verlekkeren aan de beelden van stoere militairen op gevaarlijke tankwagens. Wat zou ik mij graag in mijn Gouden Bikini tussen de troepen storten. De rest van de uitzending, en met name de essentie ervan, gaat geheel aan mij voorbij.
De vraag rijst nu bij mij of - wanneer ik jaren eerder was gestopt met het slikken van de pil - mijn oerdriften er niet allang voor hadden gezorgd dat ik nu flink aan het moederen zou zijn geweest. Toch moet ik nog steeds niet aan krijsende baby’s, spuugdoekjes en regelmatig onderbroken nachten denken. Wees dus maar gerust, heren – ik denk nu, net als jullie, slechts aan één ding.
Loor (1967) verwondert zich in toenemende mate over het gebrek aan zelfspot en zelfbewustzijn bij haar medemens. Deze column is eerder gepubliceerd op Het Vrije Volk
Gepubliceerd op 05.05.07 @ 12:46 PM
