Bungeejumpen
Duns Ouray
Truusje is depressief. Ze belt een vriendin op en vertelt dat ze van de toren gaat springen. De vriendin, een oppassend burger, alarmeert de politie. Als de politie aan komt rijden, staat Truusje al boven, klaar om te springen. De politie staat nu voor een morele keuze: ófwel op kosten van de belastingbetaler een duur vangnet op te hangen, ófwel om, conform de CAO, koffie te gaan drinken.
Die keuze ligt voor de hand. Natúúrlijk moet daar een vangnet worden opgehangen. Zelfmoord wordt meestal in een vlaag van verstandsverbijstering gepleegd. Een moment-opname ... kortsluiting. Maar het verdriet voor de nabestaanden is permanent.
Truusje heeft een vriendje, Henk. Henk wil graag bungeejumpen, maar hij heeft geen geld. Maar Henk is slim. Hij belt, vanaf de top van de Dom, de politie. Hij kondigt aan dat hij gaat springen. De politie is al snel ter plekke, en spant het vangnet. Henk heeft een geweldige middag: eindelijk kan hij óók bungeejumpen, en hij krijgt ook nog een artikeltje in de krant.
De journalist van die krant, heeft een originele kijk op de situatie. Is het eigenlijk niet onrechtvaardig dat Henk nooit kon bungeejumpen, omdat hij arm was? En behoort de overheid niet een vangnet ter beschikking te stellen, zodat arme kinderen óók eens kunnen bungee-jumpen? Is dat nou echt teveel gevraagd?
Een locale politicus ziet wel wat in dit idee. Dat vangnet heeft de overheid tóch al, voor de zelfmoordpogingen. Dus de meerkosten van het ter beschikking stellen aan arme kinderen zijn gering. En de overheid, die heeft hier toch ook een sociale taakstelling.
Het vangnet is een groot succes. Van heinde en verre willen kinderen ook wel zo’n sprong wagen. Het levert de nodige foto’s van blije kindergezichtjes op, en de journalist maakt er een héél mooi stukje van. De politicus wordt met grote meerderheid herkozen.
Maar zo’n sprong, dat is maar een korte sensatie. En wat doe je dan met je middag, als moderne jongere? Je wilt jezelf een beetje vermaken in de stad. Onschuldig, maar op een terrasje zitten kost geld. Geld, dat je niet hebt. Dus de jongeren blijven in de het net liggen ... het vangnet wordt een hangmat. De politicus en de journalist hebben geen zin om op alle slakken zout te leggen. Lastige vragen van de oppositie worden met ‘moet kunnen’ beantwoord.
En zo kwam het, dat het sociale vangnet een hangmat werd.
Duns Ouray is epistemoloog, maar nu even niet. De Nederlandse politiek is vaak bron van inspiratie voor zijn tweede leven als scribent. Duns beleeft een pervers genoegen aan deze mensentuin. IJdelheid en arrogantie komen weliswaar overal voor 'in het wild', maar komen in de Nederlandse politiek toch het best tot hun recht. Zie ook Het Vrije Volk.
Gepubliceerd op 02.01.06 @ 02:20 PM
