Kaalheid
Stoethaspel
Het beeld is een ruimte (een soort kerk, het gangpad of iets dergelijks) waarin iemand tussen twee rijen mensen (allen bekenden) door loopt, als door een soort haag. Terwijl hij loopt bespotten de mensen hem en sommigen spugen zelfs.
Een man die zich omringd weet door niet alleen vrienden maar eveneens door een mooie vrouw, dwingt in het algemeen alleen al door dat simpele gegeven respect af. Voor alle mannen geldt: Ze willen een zo mooi mogelijk exemplaar van het andere geslacht om zich heen hebben. En die omgang dient ook een zekere exclusiviteit te hebben. Een aanhalige hond of kat, een allemansvriend, wordt wellicht gedoogd maar vrijwel altijd zal er iets van een schampere opmerking of oordelend gesnuif van de kant van de eigenaar komen wanneer daarover iets wordt opgemerkt. Een dergelijk baasje voelt zich wat tekort gedaan en heeft het gevoel dat de ruil, eten voor aandacht, niet langer gewoon een ruil is maar een eenzijdige opoffering van degene die het eten koopt.
Een man wiens vrouw tot op zekere hoogte publiekelijk bezit is, doordat ze toegankelijk blijkt voor geneugten die men doorgaans privé geniet, zo een man zal al heel snel het respect van zijn medemannen kwijt zijn. Medemannen willen een vrouw voor zichzelf, voor hen alleen, ondeelbaar zodat het fysieke genot slechts henzelf kan toekomen. Wanneer mannen een man om zich heen hebben wiens vrouw tot hun beschikking staat, zullen ze al snel iets van medelijden voelen. Daarin schuilt natuurlijk een enorme dosis hypocrisie maar zulks is begrijpelijk. De meeste mannen immers, willen best een vrouw die toegankelijk is, slechts zelden maakt een man een probleem wanneer een vrouw de vrije liefde propageert. Ze willen alleen niet dat het hun vrouw is die dat doet. Een vrouw mag een hoer zijn, graag zelfs, zolang het maar niet hun vrouw is, niet de vrouw die hen trouw heeft beloofd. Want een vrouw die ontrouw is, is bij voorkeur een vreemdeling. Niet iemand met wie je een langdurige verbintenis aangaat. Het zijn immers de lusten die men wil van een vrouw die ontrouw is… De lasten behoren de vrouw zelf toe. En natuurlijk haar vaste partner. En vreemd is het niet dat niemand opkijkt of respect toont naar een lastdier, of dat men niet graag voor pakezel speelt.
Omgekeerd zijn de meeste mannen stinkend jaloers op de vent wiens mooie vrouw voor hen onbereikbaar is… en blijft. De man die deze vrouw zijn partner mag noemen wordt gezien als een geluksvogel en wanneer de vrouw in kwestie haar natuurlijke charmes toont maar niettemin fysiek gezien onbereikbaar blijft, winnen zowel de man als de vrouw aan sympathie en respect. Schoonheid wil bezeten worden en wie eenmaal schoonheid in bezit heeft gekregen doet er verstandig aan dit bezit veilig te stellen. Want niet alleen heeft men medelijden met de man wiens vrouw polygamie bedrijft, men zal hem ook als een stommeling, een zwakkeling zien die niet in staat is zijn belangen te beschermen. Zo stel je jezelf als man namelijk steeds lager in de pikorde, tot je uiteindelijk de laatste trede van de maatschappelijke ladder hebt gedaan, je met beide benen op de grond staat maar dus nog altijd niet kunt beweren je in de zevende hemel te bevinden. We zijn geen haar beter dan de apen. Waar wij als mens de liefde hoger schatten dan wat ook blijken we in de praktijk ten opzichte van de chimpansee alleen nog onze kaalheid als evolutionair voordeel te kunnen aanmerken.
Stoethaspel schrijft op het net sinds 2000. Eerst over muziek en ander niet-verplichtend spul maar sinds de Arend Glas-affaire meer politiek geëngageerd, principiële vragen stellend als: en wat als persoon X een nazi is, wie brandt hem dan af en wat maakt deze persoon dan een beter mens? Stoethaspel timmert als IT'er links en rechts wat aan bospaadjes en andere kleinschaligheden. Volgend jaar hoopt hij te ontwaken uit de nachtmerrie die Nederland heet en gewoon te kunnen opdrogen op zijn balkon onder de spaanse zon.
Gepubliceerd op 22.10.05 @ 09:55 PM
