De grenzen van het toelaatbare
Peter Breedveld
‘Lang leve de rechtsstaat’, zei Hirsi Ali bij het begin van de rechtszaak die enkele moslims tegen haar hadden aangespannen. Van de week was de uitspraak. Met verbijstering heb ik de prietpraat van rechter Paris tot me genomen. Ik kan niet zeggen dat ik Hirsi Ali’s vertrouwen deel.
Paris kon natuurlijk niet veel anders doen dan de eis van de moslims, die vinden dat het Hirsi Ali moet worden verboden een vervolg op haar film Submission te maken, af te wijzen. Daar had-ie het beter bij kunnen laten. Een rechter moet kijken of de wet is overtreden en zo ja, welke sancties daar tegenover staan, klaar. Zijn persoonlijke mening bewaart-ie maar voor verjaardagen of de opiniepagina van de vaderlandse dagbladen.
Paris denkt daar blijkbaar anders over. Die kon het niet laten er op te wijzen dat Hirsi Ali, door de profeet Mohammed een perverse man en een pedofiel te noemen (hij was getrouwd met de negenjarige Aisha), volgens hem ‘de grenzen heeft opgezocht van wat nog toelaatbaar te achten is’.
Als het al zo mocht zijn, dat Hirsi Ali ‘de grenzen heeft opgezocht van wat nog toelaatbaar te achten is’, wil Paris dan zo goed zijn om aan te wijzen waar in het wetboek staat dat dat verboden is? Als het niet verboden is, en volgens mij ís het niet verboden, had Paris zijn grote mond moeten houden.
Of bedoelt hij dat, als Hirsi Ali nóg eens zegt dat Mohammed een perverse man en een pedofiel is, ze de grenzen van het toelaatbare daadwerkelijk heeft overschreden en dus strafbaar is?
Misschien bedoelt hij inderdaad dat laatste, want volgens Paris, zo lees ik in Trouw, kun je iemand pas een pedofiel noemen wanneer er ‘sprake is van een patroon’. Mohammed is maar één keer met een negenjarig meisje getrouwd en dan is er volgens Paris dus geen sprake van een patroon.
Die Paris is blijkbaar van een heleboel markten thuis. Naast de rechtspraak heeft hij ook al verstand van pedofilie, terwijl je volgens mij als rechter alleen met praktiserende pedofielen te maken krijgt. Pedofielen dus, die daadwerkelijk seks met kinderen bedrijven. Wat zou Paris zeggen tegen een vijftiger die niet van zijn minderjarig buurmeisje af kon blijven? Misschien wel dit: ‘Je hebt de grenzen van het toelaatbare opgezocht, makker! Maar ga maar weer naar huis, want er is geen sprake van een patroon.’
Hoezo is er trouwens geen sprake van een patroon bij Mohammed? Denkt Paris misschien dat de profeet, nadat hij met de negenjarige Aisha was getrouwd, netjes heeft gewacht tot haar achttiende verjaardag voordat hij haar ontmaagde? Niet volgens Ibn Ishaqs officiële Mohammed-biografie. Die vermeldt dat Aisha als enige van Mohammeds vrouwen ‘als maagd tot hem gekomen was’ en dat het bruidsbed van Mohammed en Aisha een schaapsstal was. Als tiener, ergens tussen haar twaalfde en zestiende, werd Aisha al van overspel beschuldigd, waardoor niet alleen zij, maar ook Mohammed in een uiterst penibele situatie terechtkwam. Je zou denken dat, als Mohammed nog geen seks met haar had gehad, Aisha’s onschuld makkelijk te bewijzen was geweest, nietwaar?
‘Pedofiel’ betekent letterlijk ‘iemand die kinderen bemint’. Mohammed was vijftig jaar toen hij zich met Aisha terugtrok in zijn schaapsstal. Aisha was negen, een kind (Ze had haar poppen meegenomen. Poppen mogen eigenlijk niet van de islam, want het zijn afbeeldingen van levende wezens, maar Mohammed kneep een oogje dicht). Ze deden het met elkaar. Aisha was zijn favoriete vrouw. Ze deden het regelmátig met elkaar. Er was dus sprake van een patroon. Wil iemand me misschien eens goed uitleggen waarom iemand de grenzen van het toelaatbare opzoekt als ze zegt dat Mohammed een pedofiel was?
Gepubliceerd op 19.03.05 @ 11:43 AM
